درماتیت آتوپیک یا Atopic Dermatitis در سگ و گربه یک اختلال افزایش حساسیت پوستی التهابی و خارشدار است که بیشتر با آنتیبادیهای ایمونوگلوبولین E (IgE) علیه آلرژنهای محیطی همراه با استعداد ژنتیکی مرتبط است.
اپیدمیولوژی درماتیت آتوپیک در سگ و گربه (Atopic Dermatitis in Dogs & Cats)
این حالت در سگ و گربه ها رخ داده و می تواند از سن 4 ماهگی تا 7 سالگی بروز نماید اما معمولاً بیشترین شیوع در سن 6 ماهگی تا 3 سالگی می باشد.
این حالت با شیوع بیشتری در سگ های با نژاد ذیل همراه است: Boston terrier, Boxer, Chinese Shar-pei, Dalmatian, Fox terrier, French & English bulldogs, Golden & Labrador retriever, Pug, Shih tzu, West Highland white terrier, Yorkshire terrier.
در مورد گربه تا به امروز استعداد نژادی گزارش نشده است.
از جمله عوامل افزایش ریسک بروز این حالت می توان به موارد زیر اشاره نمود:
- در سگ ها ژنوتیپ می توانند بر روی عملکرد پوست به عنوان یک سد فیزیکی و همچنین واکنش های ایمنی تأثیر گذار باشد به همین دلیل بعضی از نژادها استعداد بالاتری در بروز این حالت دارند.
- تعدادی از عوامل محیطی از جمله شستشوی مرتب و تولد حیوان در فصلی که گرده های گیاهان بیشتر است، نیز در شیوع بیشتر آن نقش دارند.
بسته به میزان مواجهه با آلرژنهای حساسکننده و آستانه خارش، علائم بالینی ممکن است فصلی یا غیرفصلی باشند.
اکثر بیماران مبتلا به علائم فصلی، علائم دائمی را در یک دوره ۱ تا ۴ ساله نشان میدهند.
بیماری ها یا اختلالات همزمان با درماتیت آتوپیک
- بروز همزمان درماتیت آلرژیک کنه (Flea Allergy Dermatitis). این حالت در مناطقی که آلودگی کنه بیشتر است، شیوع بیشتری دارد.
- بروز همزمان واکنشهای پوستی نامطلوب غذایی (تا ۲۵٪ در گربهها و ۳۰٪ در سگها)
- بروز عفونت های ثانویه ی باکتریائی و قارچی شایع است، مخصوصاً در سگ ها
- اوتیت خارجی (شایع در سگ و نادر در گربه)
- هایپرهیدروزیس (تعریق)
- کانژانکتیویت (20 تا 60% از سگ ها)
- رینیت (6.7% از سگ ها)
- آسم گربه (نادر)
علائم بالینی
- معمولاً خارش مهم ترین علت مراجعه حیوان توسط صاحبش می باشد.
- ممکن است به دلیل عفونت پوستی عودکننده و خارشدار (بدون خارش قابل توجه بین دورههای عفونت پوستی) مراجعه کند.
- سایر علائم بالینی ممکن است مشابه زمانی باشد که حیوان درگیر هر یک از درماتوز های خارش دار می باشد، مخصوصاً واکنش های نامطلوب پوستی به مواد غذائی.
یافته های معاینه بالینی در سگ ها
- خارش (خاراندن، لیس زدن، گاز گرفتن، مالیدن، تکان دادن سر) که معمولاً در مراحل ابتدائی خفیف بوده و ضایعه قابل تشخیصی مشاهده نمی شود.
- اریتم اولیه (ماکول یا پاپول کوچک)
- بیشترین نواحی که درگیر می شود شامل پوزه، اطراف چشم، گوش ها، بخش خم شونده آرنج، مفاصل کارپال و تارسال، فضای بین انگشت ها، نواحی زیر بغل و کشاله ران، زیر شکم و ناحیه اطراف مقعدی.
- معمولاً فنوتیپ های مختلفی وجود دارد (در نژاد باکسر معمولاً کهیر شیوع بیشتری دارد ولی در نژاد Chinese Shar-pei و Labrador retriever معمولاً ناحیه پشتی بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرد.)
- ضایعات پوستی ثانویه: ایجاد جای خراش ناشی از خاراندن، آلوپشی، هایپرپیگمانتاسیون، ضخیم شدگی پوست، شوره
- ممکن است مو به بزاق آغشته شده باشد.
- عفونت های ثانویه باکتریائی و قارچی پوست و گوش و همچنین درماتیت مرطوب حاد (Acute moist dermatitis) نیز ممکن است مشاهده شود.
یافته های معاینه بالینی در گربه ها
- خارش (شامل Grooming بیش از حد) که معمولاً خیلی زود با ایجاد خراشیدگی و پوست رفتگی همراه می شود، مخصوصاً در ناحیه صورت، لاله گوش و گردن
- درماتیت ارزنی (Papulocrustous) مخصوصاً در ناحیه پشتی حیوان
- ضایعات ناشی از کمپلکس گرانولومای ائوزینوفیلی: زخم های دیر ترمیم شونده (لب بالا)، پلاک های ائوزینوفیلیک (مخصوصاً در ناحیه زیر شکم) و گرانولومای ائوزینوفیلی.
- آلوپشی Self-induced که ممکن است تا حدودی بصورت قرینه بروز نماید (مخصوصاً در نواحی شکم، سطح میانی ران ها، دست ها و ناحیه کفل.
اتیولوژی و پاتوفیزیولوژی
درماتیت آتوپیک یک بیماری پوستی آلرژیک چند عاملی با برنامهریزی ژنتیکی است که در آن بیمار به آلرژنهای محیطی حساس میشود.
تصور میشود حیوانات آتوپیک، دارای نقص در عملکرد سد اپیدرمی (که توسط عوامل متعددی مانند رژیم غذایی، قرار گرفتن در معرض میکروبها، استرس، آب و هوا، قرار گرفتن در معرض محرکهای پوستی تشدید میشود) و گرایش به سمت پاسخ ایمونولوژیک لنفوسیت T کمکی نوع ۲ (TH2) هستند که در نهایت منجر به سطوح بالای IgE میشود.
بیماران مستعد، آلرژنهایی را از طریق پوست جذب میکنند که تولید IgE اختصاصی بر علیه آلرژن را تحریک میکنند. در نتیجه استنشاق یا بلعیدن آلرژن ممکن است اهمیت کمتری داشته باشد.
پس از یک مرحله حساسسازی، سلولهای لانگرهانس اپیدرمی، آلرژنها را با IgE اختصاصی آنتیژن جذب میکنند و باعث آزاد شدن طوفانی از سیتوکینها و کموکینها از کراتینوسیتها، ماست سلها و ائوزینوفیلهای نفوذی، نوتروفیلها، لنفوسیتهای TH2 اختصاصی آلرژن و سلولهای دندریتیک پوستی میشوند.
سگها و گربهها معمولاً به گرد و غبار خانه و مایتهای انباری، کپکها، گردهها و شوره سر حساسیت نشان میدهند.
آنتیژنهای مالاسزیا ممکن است آلرژنهای اصلی باشند، اما در حال حاضر نقش آنتیژنهای استافیلوکوکی ثابت نشده است. گونههای استافیلوکوکوس و مالاسزیا اغلب از طریق عفونت ثانویه باعث تشدید بیماری میشوند.
امروزه نقش آلرژنهای غذایی به عنوان محرکهای احتمالی درماتیت آتوپیک پذیرفته شده است.
تشخیص درماتیت آتوپیک
تشخیص درماتیت آتوپیک بر اساس شرح حال، معاینه بالینی و رد سایر علل احتمالی با تظاهرات مشابه صورت می گیرد. اگرچه در سگ ها برای تشخیص بهتر درماتیت آتوپیک، مجموعهای از معیارهای بالینی توصیه شده است (معیارهای Favrot)، اما بهتر است برای تشخیص این بیماری تنها با استناد بر این معیارها اقدام نشود.
تشخیص افتراقی
- انگل های خارجی: Sarcoptes و Demodex (مخصوصاً D. gotoi و D. injai)، Cheyletiella و Notoedres و Otodectes و Trombicula و Flea و Lice
- عفونت های باکتریائی مخصوصاً استافیلوکوکوس سودواپیدرمیکوس (Staphylococcus pseudoepidermicus)
- عفونت های قارچی: مالاسزیا (Malassezia)، درماتوفیتوز (Dermatophytosis)
- دیگر افزایش حساسیت ها از جمله غذا، تماس، دارو و کک
- اختلالات رفتاری از جمله Feline psychogenic alopecia یا آلوپشی سایکوژنیک گربه که بصورت نادر بروز می نماید.
- نئوپلازی: Epitheliotropic lymphoma
جمع آوری اطلاعات لازم برای تشخیص
حداقل اطلاعات لازم برای تشخیص یک بیمار مبتلا به خارش باید شامل شرح حال کامل و معاینه بالینی و معاینه کامل پوستی (از نظر انگلهای خارجی، باکتریها و مخمرها) باشد.
اطلاعات درماتولوژیک اولیه از طریق Skin Scaraping و Trichography و معاینه سیتولوژیک پوست و گوش می باشد. در گربه ممکن است نیاز به استفاده از کشت قارچ نیز باشد.
آزمایش های تأییدی و پیشرفته
آزمایش IgE اختصاصی آلرژن (آزمایش آلرژی):
- فقط زمانی باید انجام شود که تشخیص درماتیت آتوپیک توسط شرح حال، تظاهرات بالینی، یافتههای پوستی و رد سایر تشخیصهای افتراقی صورت گرفته است.
- آزمایشهای آلرژی، آلرژی را تشخیص نمیدهند؛ آنها فقط وجود حساسیت را ثابت می کنند که ممکن است فاقد اهمیت بالینی باشند.
- آزمایش آلرژی به صورت آزمایش داخل جلدی (توسط متخصصین پوست دامپزشکی) یا بصورت یک آزمایش خون (آزمایش سرولوژیک که توسط آزمایشگاههای مختلف ارائه میشود) در دسترس است. صرف نظر از روش مورد استفاده، نتایج آزمایش باید با توجه به قرار گرفتن در معرض آلرژن و سابقه بیمار بررسی شود.
- آزمایش داخل جلدی (Intradermal Testing): روش تشخیص استاندارد (Gold Standart) در تشخیص آتوپیک درماتیت می باشد، اما حیوانات باید بیهوش شده و موهای پوست اصلاح شود.
- آزمایش سرولوژیک (Serologic Testing): در اینگونه آزمایش ها، نتایج مثبت کاذب شایع است اما به راحتی انجام می شوند و کمتر تحت تأثیر درمانهای ضد خارش قرار میگیرند.
- معمولاً ارتباط چندانی بین آزمایشهای داخل جلدی و سرولوژیک وجود ندارد؛ هیچکدام از آنها استاندارد نشدهاند. احتمالاً مناسبترین اطلاعات زمانی به دست می آید که هر دو نوع آزمایش برای بیمار انجام شود (تا امکان جلوگیری از مواجهه با بیمار فراهم شده و امکان استفاده از ایمونوتراپی اختصاصی آلرژن (ASIT) یا Allergen-specific immunotherapy فراهم شود)، اما ممکن است انجام این کار همیشه عملی نباشد.
- آلودگی به مایتها (سارکوپتس، نوتودرس، اتودکتس، چیلتیلا) باعث واکنشهای متقاطع با گرد و غبار خانگی و آنتیژنهای مایتهای انباری میشوند که اغلب منجر به واکنشهای مثبت کاذب در آزمایشهای داخل جلدی و خون میشوند. ابتدا باید این آلودگیها به مایت ها درمان شده و در صورت امکان، آزمایش آلرژی به مدت ۳ تا ۴ ماه به تعویق بیفتد.
- واکسیناسیون سالانه میتواند باعث افزایش سطح IgE اختصاصی آلرژن تا ۳ هفته شود.
- در مناطق جغرافیایی با فصول مشخص گرده افشانی، آزمایش آلرژی بهتر است در پایان فصل یا ظرف ۲ ماه پس از اوج فصل آلرژی انجام شود.
- دارو درمانی میتواند نتایج آزمایش آلرژی را تحت تأثیر قرار دهند:
- مصرف گلوکوکورتیکوئیدهای خوراکی، موضعی و تزریقی طولانیاثر را به ترتیب به مدت ۲-۳، ۲ و ۴-۸ هفته قطع کنید. این موضوع در مورد آزمایشهای زیرجلدی و سرولوژیک نیز صدق میکند.
- حداقل ۷ روز قبل از آزمایش زیرجلدی، مصرف آنتیهیستامینها و مکملها و رژیمهای غذایی حاوی اسیدهای چرب امگا ۶/ امگا ۳ را قطع کنید.
- به نظر نمیرسد Cyclosporin بر نتایج آزمایش آلرژی تأثیر بگذارد. با این حال، در صورت تجویز به مدت چند ماه، ممکن است بهتر باشد چند روز تا چند هفته قبل از انجام آزمایش مصرف آن قطع گردد.
- به نظر نمیرسد Oclacitinib و Lokivetmab (Apoquel و Cytopoint) با نتایج آزمایش زیرجلدی یا سرولوژیک تداخلی داشته باشند.
- از مصرف داروهای Acepromazine و Oxymorphone و Morphine برای ایجاد آرامبخشی به جهت انجام Intradermal Testing خودداری کنید.
درمان درماتیت آتوپیک در سگ و گربه
معمولاً درماتیت آتوپیک بصورت مادام العمر در حیوان باقی می ماند بنابراین هدف اصلی از درمان، حذف یا به حداقل رساندن مواجهه با آلرژن، در عین حفظ راحتی و هموستاز پوست حیوان خانگی است.
- انتخاب بهترین پروتکل درمانی به موارد مقابل بستگی دارد: فصلی بودن بروز آن، توزیع و شدت ضایعات، وجود یا عدم وجود دیگر بیماری ها یا مشکلات، میزان همکاری بیمار و صاحب آن، هزینه درمان و همچنین در دسترس بودن دارو و روشهای درمانی.
- شاید بهترین درمان جلوگیری از مواجهه با آلرژن باشد، اما معمولاً امکان انجام آن بصورت کامل وجود ندارد.
- اگرچه روش ASIT تنها روشی است که منجر به تحمل ایمنی در برابر آلرژنهای مضر می شود، اما معمولاً برای کنترل خارش حیوان باید از دیگر داروهای ضد خارش نیز استفاده شود.
- قبل از هرگونه تلاشی برای کنترل بیشتر خارش، باید عفونتهای قارچی و باکتریایی ثانویه تحت درمان قرار گیرند.
- برای جلوگیری از آلودگی انگلی خارشدار، باید از داروهای ضد انگلی بصورت پیشگیرانه استفاده نمود.
درمان حاد و مزمن درماتیت آتوپیک
به دلیل ماهیت چند عاملی درماتیت آتوپیک، اغلب بهترین رویکرد درمانی شامل ترکیبی از چندین روش درمانی (موضعی/ سیستمیک و کوتاه مدت/ بلند مدت) است، البته با توجه به شرایط هر بیمار باید بصورت جداگانه تصمیم گیری شود.
کورتیکواستروئیدها (Corticosteroids):
- کورتیکواستروئیدها درمان بسیار مؤثر و سریع برای کنترل خارش ناشی از آلرژیهای محیطی (استفاده کوتاهمدت و بلندمدت) هستند.
- ممکن است به صورت خوراکی یا موضعی تجویز شود (در صورت موضعی بودن خارش).
- اگرچه داروهای موضعی ایمنتر هستند، اما میتوانند منجر به بروز عوارض جانبی موضعی و سیستمیک (جذب پوستی) شوند.
- دوز دارو در سگ: Prednisone یا Prednisolone با دوز اولیه 0.5 تا 1 میلی گرم بر کیلوگرم بصورت روزانه و سپس یکروز در میان. این روش درمانی، درمان انتخابی گلوکوکورتیکوئیدی برای درماتیت آتوپیک است.
- دوز دارو در گربه: Prednisolone با دوز اولیه 1 تا 2 میلی گرم بر کیلوگرم بصورت روزانه سپس 2 روز یکبار یا Dexamethasone با دوز 0.1 تا 0.2 میلی گرم بر کیلوگرم بصورت روزانه سپس 72 ساعت یکبار.
سیکلوسپورین (Cyclosporine):
- سیکلوسپورین یک داروی مؤثر، با اثرگذاری آهسته (2 تا 3 هفته) است که مهارکننده Calcineurin و عامل قوی تعدیل کننده ایمنی است.
- نوع میکروامولسیون (Atopica): در سگ 5mg/kg q24h و در گربه 7mg/kg q24h بصورت خوراکی استفاده می شود.
- بین 50 تا 65 درصد از سگها کاهش رضایتبخشی در خارش خواهند داشت. حدود نیمی از سگهایی که از سیکلوسپورین روزانه استفاده می کنند، با درمان یک روز در میان نیز وضعیت خوبی خواهند داشت.
- این درمان نسبتا گران قیمت است، به خصوص برای سگهای نژاد متوسط یا بزرگ.
- استفراغ شایعترین عارضه جانبی است، اگرچه هایپرپلازی لثه، Hypertrichosis (رویش مو در تمامی نقاط بدن) و عفونتهای ثانویه (ویروسی، باکتریایی) نیز گزارش شدهاند.
- گربههایی که تیتر توکسوپلاسما منفی دارند باید در داخل خانه نگهداری شوند.
اوکلاسیتینیب (Oclacitinib):
- اوکلاسیتینیب (Apoquel)، یک مهارکننده سریعالاثر Janus kinase، عملکرد برخی از سیتوکینهای پیش التهابی و خارشزا، به ویژه اینترلوکین-31 (IL-31) را مسدود میکند.
- دوز دارو در سگ: 0.4-0.6 میلی گرم بر کیلوگرم خوراکی هر 12 ساعت به مدت 14 روز و سپس هر 24 ساعت تجویز میشود.
- هنگام کاهش دوز به یک بار در روز، ممکن است مجدداً علائم بالینی تشدید شود.
- حدود 70 درصد از سگها کاهش خارش حداقل 50 درصدی را تجربه میکنند (برای مدیریت کوتاه مدت و/یا بلند مدت مفید است).
- برای استفاده در گربهها یا سگهای با سن کمتر از 12 ماه توصیه نمی شود.
- واکنشهای جانبی در این دارو نادر است؛ اما مواردی از لکوپنی گزارش شده است.
لوکیوتماب (Lokivetmab):
- لوکیوتماب (Cytopoint)، یک آنتیبادی مونوکلونال کانینایز شده (mAb) که IL-31 سگ را هدف قرار میدهد، یک درمان ایمن و بسیار مؤثر برای کنترل علائم بالینی ناشی از درماتیت آتوپیک در سگ است.
- دوز دارو در سگ: 2 میلی گرم بر کیلوگرم زیر جلدی هر 4-8 هفته. در گربهها استفاده نشود. (2mg/kg SQ every 4-8 weeks)
- هیچ عارضه یا واکنش جانبی خاصی با استفاده از آن یا هنگام تجویز همزمان با سایر داروها (آنتی بیوتیکها، ضد قارچها و داروهای آلرژی) گزارش نشده است.
آنتی هیستامینها:
- نباید به عنوان تنها درمان در موارد شدید یا در فاز حاد استفاده شود.
- سودمندی محدود؛ ممکن است خارش را در 20 تا 30 درصد موارد کاهش دهد.
- پاسخها غیرقابل پیش بینی هستند. چندین ترکیب باید در دوره های آزمایشی 2 هفتهای داده شود.
- ممکن است در کنار سایر درمانها استفاده شوند.
- عوارض جانبی شامل خواب آلودگی، بیحالی و عصبی شدن است. کاهش دفعات تجویز و دوز ممکن است این اثرات را به حداقل برساند.
- آنتی هیستامینهای خوراکی که ممکن است برای سگها مفید باشند عبارتند از:
- هیدروکسیزین (Hydroxizine) با دوز 2.2 میلی گرم بر کیلوگرم خوراکی هر 8-12 ساعت
- دیفن هیدرامین (Diphenhydramine) با دوز 2.2 میلی گرم بر کیلوگرم خوراکی هر 8-12 ساعت
- کلرفنیرامین (Chlorpheniramine) با دوز 0.4 میلی گرم بر کیلوگرم هر 8-12 ساعت
- آمی تریپتیلین (Amitriptyline) با دوز 1 میلی گرم بر کیلوگرم خوراکی هر 12 ساعت
- آنتی هیستامینهایی که ممکن است برای گربهها مفید باشند عبارتند از:
- کلرفنیرامین (Chlorpheniramine)با دوز 2 تا 4 میلی گرم بر گربه هر 12 ساعت
- آمی تریپتیلین (Amitryptyline) با دوز 0.5 تا 1 میلی گرم بر کیلوگرم خوراکی هر 12 ساعت.
اسیدهای چرب ضروری (EFAs):
- هیچ شواهد روشنی مبنی بر موثر بودن مکمل با EFA وجود ندارد، اما میتواند بخشی از مدیریت طولانی مدت باشد.
- ممکن است خارش را در 10 تا 20 درصد موارد کاهش دهد. بهتر است آن ها برای دوره های 4-12 هفتهای بصورت آزمایشی داده شوند، معمولاً نه به عنوان تنها درمان.
- امگا 3 EFA به شکل کپسول خوراکی به عنوان مکمل (اسید ایکوزاپنتانوئیک 30-40 میلی گرم بر کیلوگرم در روز) یا در غذا ممکن است از نظر تئوری با کاهش تولید واسطههای پیش التهابی به بهبود خارش کمک کند.
درمان موضعی ضد خارش:
- حمام خنک اثر ضد خارش دارد.
- شامپوهای ملایم پاک کننده یا مرطوب کننده (به عنوان مثال، جو دوسر کلوئیدی) +/− نرم کننده ها ممکن است مفید باشند.
- سودمندی محصولات نقطهای (Spot-on) یا اسپری ترمیم کننده سد (به عنوان مثال، سرامیدها، فیتوسفینگوزین) نامشخص است.
- گلوکوکورتیکوئیدهای موضعی برای نواحی کانونی خارش و برای جلوگیری از تشدید خارش مفید هستند.
- تاکرولیموس 0.1% موضعی (Protopic)، یک مهارکننده کلسینورین، برای نواحی کانونی خارش مفید است. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک اخطار بهداشت عمومی در مورد خطر بالقوه سرطان صادر کرده است. در صورت استفاده، کوتاه مدت یا متناوب استفاده شود.
- موانع فیزیکی (به عنوان مثال، گردنبند الیزابت، تی شرت، لباس بدن، چکمه) ممکن است در جلوگیری از خودآزاری و عفونتهای ثانویه مفید باشند.
روش ASIT یا Allergen-specific immunotherapy:
- در این روش آلرژن های محیط نگهداری حیوان و همچنین آلرژن های فصلی مسبب بروز آلرژی در حیوان که در تست آلرژی پوست با نتیجه مثبت همراه هستند، بصورت زیرپوستی یا خوراکی (ایمونوتراپی زیرزبانی) تجویز شده و دوز آن به تدریج افزایش می یابد.
- تقریباً در 70 درصد موارد مفید است.
- ASIT معمولاً برای درمان درماتیت آتوپیک زمانی تجویز می شود که یک یا تعدادی از شرایط زیر وجود داشته باشد:
- فصل آلرژی طولانی باشد
- خارش غیر فصلی وجود داشته باشد
- زمانی که درمان ضد خارش چندان موثر نبوده و در تسکین خارش ناموفق باشد
- زمانی که داروهای آلرژی منع مصرف دارند
- معمولاً پاسخ به درمان در بین حیوان های مختلف متفاوت است، ممکن است در بازه زمانی یک ماه نتایج مشاهد شود یا این بازه زمانی تا یک سال طول بکشد.
- درمانهای نگهدارنده بسته به نیاز و به جهت حفظ نتایج مطلوب درمانی تجویز می شوند (معمولاً هر 1 تا 3 هفته یکبار) و معمولاً درمان مادام العمر است. ایمونوتراپی زیرزبانی 6 روز در هفته تجویز میشود.
تداخلات دارویی
داروهایی که آنزیمهای سیتوکروم P450 را مهار میکنند (آزولها، ماکرولیدها، آورمکتینها، کورتیکواستروئیدها) سطح خونی سیکلوسپورین را افزایش میدهند.
پیش آگهی و نتیجه
- در صورت وجود آلرژی محیطی، باید صاحب حیوان درک کند که احتمالاً آلرژی برای تمام عمر حیوان خانگی (و صاحبان) را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
- با رعایت نکات بیان شده به صاحب حیوان، بیش از 90 درصد موارد را میتوان به طور رضایت بخشی مدیریت کرد، به ویژه با در دسترس بودن درمانهای ضد خارش موثر که اخیراً معرفی شده اند.
نکات و ملاحظات
- بیماری Canine atopic-like dermatitis بیماری مشابهی است که در آن IgE قابل شناسایی نیست (نتایج منفی برای آزمایشهای سرولوژی و داخل پوستی).
- رژیم غذایی هایپوآلرژن ممکن است در برخی از بیماران آتوپیک مفید باشد.
- زمانیکه نیاز به درمان ASIT می باشد باید درمان موضعی و/یا سیستمیک ضد خارش نیز بخشی از درمان باشد، حداقل در ابتدای مدت درمان.
- معاینات روتین، از جمله معاینه بالینی، CBC، پروفایل شیمیایی و آزمایش ادرار، هر 6-12 ماه برای سگهایی که تحت درمان طولانی مدت هستند (به ویژه تحت درمان با کورتیکواستروئید)، توصیه میشود.
- درماتیت آتوپیک سگ سانان جزء ژنتیکی قوی دارد و سگهای مبتلا نباید برای پرورش استفاده شوند.
- مشاوره صاحب حیوان قبل از شروع درمان بسیار مهم است؛ زیرا وجود انتظارات غیر واقعی از روند و نتیجه درمانی و عدم درک صحیح، می تواند منجر به بروز نارضایتی در صاحب حیوان گردد.
- استفاده منظم از ترکیبات ضد میکروبهای موضعی (شامپوها یا اسپری) و همچنین حمام کردن های مستمر می تواند برای حیوان مفید باشد زیرا از رشد بیش از حد میکروب ها جلوگیری کرده و منجر به حذف آلرژن های چسبیده به پوست و موی حیوان می گردد.
سوالات پیشنهادی:
- چطور می توان Skin Scraping انجام داد؟
- روش Trichography چگونه انجام می شود؟
- تفاوت آنتی بادی های منوکلونال با پلی کلونال در چیست؟
- آیا Atopica در ایران موجود است؟
- آیا Lokivetmab در ایران موجود است؟
- آیا Apoquel در ایران موجود است؟
- آیا Prednisone در گربه قابل استفاده است؟
- ترکیبات و محصولات Spot-on چه ترکیباتی هستند و چه ویژگی هائی دارند؟
رفرانس
